لحظه‌هاي سخت در زندگي همه ما هست. لحظه‌هايي که بايد با صبر و تحمل پشت سر بگذاريم. رنج بکشيم.
خسته شويم. گريه‌مان بگيرد. شاهد فروريختن خودمان و اطرافيانمان باشيم. شاهد فروريختن آرزوهايمان...
ه گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگي به نشاني http://omid_pen.persianblog.ir آمده است: حالا چند وقتي است اذيتت مي‌کند، خسته‌اي مي‌دانم. خسته‌ام مي‌داني؟ روان شناسي تلخ اينجاست که گاهي بدت نمي‌آيد همه آن اتفاق‌هاي بد را جلو بيندازي. دلم مي‌خواهد هرچه زودتر به آخرش برسم. مثل فيلم‌هاي ترسناک که با کنترل جلو مي‌زني و کتاب‌هاي وحشتناک که صفحات عذاب آورش را تند تند ورق مي‌زني.


من بايد ورق بزنم تا به ته ماجرا برسم، شايد اين وسط سرعت عمل عجيبي داشته باشي، شايد دست‌هايت بلرزد، شايد صداي دور تند نوار يا اتاق ساکت و صداي تند تند ورق زدن کتاب که نشانه اعتراض است: چرا نخوانده مي‌روي؛ وايستا کارت دارم...تو را تعقيب کند.


شايد ته مانده‌هاي ترس و اضطراب تنت را بلرزاند، اما آخرش همان اتفاق بدي که قرار بود چند سال بعد يا چند روز بعد رخ بدهد رخ مي‌دهد و تو از زير همه آن لحظه‌هاي شکنجه‌آور در رفته‌اي...

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388ساعت 11:2 بعد از ظهر توسط مهدی مهدیقلی| |