اي گـل نـرگـس... اي تـک‌سـوار غـريـبـم... چه مي‌شد در همين نزديکي‌ها نواي دل‌ربايت را از ميان رکن و مقام به گوش ِجان مي‌شنيديم و ما نيز لبيک‌گويان به سويت مي‌شتافتيم!؟

 ديرزماني، از هنگامي‌که تو را در خفا مي‌پنداشتيم گذشته است!

روزي در اوج کودکي گمان مي‌کرديم، تو در غيبت به سر مي‌بري!

گفته بودند در خفايي و به امر خدا از دست نامردمان پنهان شده‌اي....

اما روزهاي زندگي چيز ديگري برايمان معنا کرد...

در اوج ناباوري از همه پنداشته‌ها، فهميديم که ما غايبيم و تو تنها حاضر ميدان!

آري؛ اين چشمان ماست که تاب ديدنت ندارد!

و اين ماييم که نجوايت را ناشنواييم...