تو با دوستانت ازهمه دوستان مانوس تری و برای آنهایی که به تو توکل می کنند٬ از هر کس حاضرتری.از درون و افکارشان آگاهی و مقدار درکشان را میدانی٬ بنابراین رازهایشان نزد تو آشکار است و دل هایشان به سوی تو در التهاب.اگر تنهایی و غربت آنها را به وحشت اندازد٬ یاد ذکر تو مانوسشان میکند و اگر مصیبت های روزگار برآنها فرود آید٬ به تو پناه می آورند ٬ زیرا می دانند که سررشته همه کارها در دستان توست و صدور احکام قضا به فرمان تو می باشد.

خدایا !

 اگر ندانستم که از تو چه بخواهم و از درخواست خود حیران بودم٬ تو مرا به آنچه صلاحم هست رهنمون باش و دلم را بدانچه رستگاری من در آن است متوجه فرما که چنین کاری از تو شگفت آور نیست و از کفایت های تو ناساخته نمی باشد

خدایا ! با من از روی عفو و کرمت رفتار کن نه از روی عدالت .

نهج البلاغه-خطبه 218

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مهر 1386ساعت 8:19 بعد از ظهر توسط مهدی مهدیقلی| |